Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Στο αστικό

   
  Τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν ψυχαναλυτικές ιδιότητες,τέλος! Πολλές φορές παίρνω το αστικό που χρειάζεται περισσότερη ώρα για να με πάει σπίτι,έτσι για κατανάλωση εικόνων και σκέψεων.Σήμερα προφανώς λόγω Αγίου Βαλεντίνου έβλεπα πολύ κόσμο να κυκλοφορεί με κόκκινα μπαλόνια,λουλούδια,γλυκά και όλα αυτά τα κλασικά καταναλωτικά.Σκεφτόμουν οτι ακόμη κι αν έχεις γκόμενο και αισθήματα καταπιεστική είναι η όλη φάση,να του πάρω κάτι,να κάνουμε κάτι διαφορετικό,θα με ρωτήσουν αν βρεθήκαμε,τι κάναμε,αν μου πήρε τίποτα,μπλα μπλα μπλα.
     Κι όπως κοιτούσα τους ανθρώπους απο το παράθυρο του λεωφορείο,βλέπω μπαίνει στο αστικό ένα πιτσιρίκι,μελαχρινό μάλλον τσιγγανάκι, γύρω στα 6-7.Έτρωγε ένα σάντουιτς,κάθησε σε μια θέση,δεν κατάλαβα αν ανάμεσα στον κόσμο ήταν κάποιος μαζί του.Σε λίγες στάσεις κατέβηκε,μόνο του.Έμοιαζε άνετο,περπατούσε μασουλώντας μέσα στη νύχτα και πήγαινε όπου ήταν να πάει. Σοκαρίστηκα, ξέρω είμαι  μικρή ακόμα και ανακαλύπτω τον κόσμο.Τι σου είναι να βγαίνεις στη ζωή τόσο νωρίς,να παίρνεις μόνος το λεωφορείο και ποιος ξέρει πόσα άλλα πράγματα κάθε μέρα σε μια τόσο τρυφερή(κλισέ) ηλικία.Κοίταξα τον εαυτό μου στο τζάμι και είπα απο μέσα μου "Σκάσε,με τους Βαλεντίνους και τις μαλακίες,να είσαι ευχαριστημένη για ό,τι έχεις."    
End of session

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Ένας χρόνος εδώ τριγύρω!

           Είπα στον εαυτό μου ότι φέτος θέλω να γράφω πιο συχνά στο blog, λίγο από ψώνιο,λίγο από ανάγκη ,λίγο από ελπίδα  οτι γράφοντας γράφεις καλύτερα.Κι εκεί που αναρωτιόμουν τι να γράψω συνειδητοποίησα ότι είμαι εδώ (στην blogoσφαιρα ή όπως λέγεται) ένα χρόνο.Και χάρηκα λιγάκι. Ήταν ένας χρόνος που δειλά άφηνα εδώ μικρές ή μεγάλες σκέψεις με την ευχή να είναι ευχάριστες τουλάχιστον σε όποιον αποφασίσει να τις διαβάσει.Κι είναι ένας χρόνος δυνατός,που έζησα πολλά πράγματα και πολύ διαφορετικά.Με βρίσκει λοιπόν αυτή η "επέτειος" άνεργη,στο παιδικό μου δωμάτιο,με οικονομική στενότητα,γενικότερη αβεβαίοτητα ΑΛΛΑ με βρίσκει και ανάμεσα στις φίλες μου,στην πόλη μου,ήρεμη,ξεκούραστη και σίγουρα πιο χαρούμενη για να μην πω καμιά άλλη βαριά κουβέντα.Συνεχίζω να ελπίζω λοιπόν και να αισοδοξώ οτι με κάποιον τρόπο τα πράγματα θα πάνε καλά.Α και χρωστάω αμφισβήτηση για να δικαιολογήσω τον τίτλο μου,θα προσπαθήσω να την ξεδιπλώσω στο μέλλον.